A friend in need is a friend indeed

The saying “A friend in need is a friend indeed” means that a true friend is someone who sticks by you in difficult times. While many people might be around when things are going well, a real friend shows their loyalty when you need them the most. This idea reminds us that friendship is tested during tough moments, not during easy ones.True friends don’t just show up during happy or carefree times, but are there for you when you’re going through struggles, whether it’s personal, emotional, or financial. They don’t expect anything in return and offer support without hesitation. In these challenging times, the presence of a friend can make all the difference, helping you feel understood and less alone. If someone is there for you when you need them, it’s important to offer the same support in return. A genuine friendship grows stronger when both people can rely on each other. A real friend proves their worth when you’re in need, and that’s what makes their support truly meaningful.

Ակսել Բակունց «Գավառական նամականի»

Մեր քաղաքը գրպանի քարտեզի վրա ամենևին մի փնտրեք, փոքր է, չեն նիշել, թեկուզ որպես միջակետ: Եթե հիշատակում են խոշոր ավանները, մեր քաղաքն էլ նրանց կարգում են դասում և նշանակում: Խորհրդային Միության մեջ հազարներով են մեր քաղաքի չափ բնակավայրեր, որոնք չունեն գործարանի և ոչ մի ծխնելույզ, ոչ մի անգամ սուլիչի ձայն չեն լսել, խոտով պատած և աղբոտ փողոցներով երբեք օթո չի անցել. քաղաքի մի ծայրից կարելի է մեկին մյուս ծայրից բարձրաձայն կանչել, և նա կգա, ճաշիդ կհասնի:

Մեծ քաղաքում կզարմանան, եթե մի օր երկաթուղի չլինի. մեր քաղաքն ուրախ է, եթե շաբաթը մի անգամ փոստ է գալիս: Այդ լուրը բերնե բերան տարածվում է. փոստը գալուց մի օր առաջ ենիմանում, որ արդեն այսինչ գյուղից ճանապարհվել է: Ցրիչ չկա. նամակդ ինքդ գնա ստացիր. մտիր փոստ և վարիչին ընկերաբար ասա, որպես մոտ ծանոթի՝

— Օհա՜ն, ես նամակ չունե՞մ.

Եթե դու չունենաս ոչինչ, գոնե կիմանաս, թե քաղաքում ուրիշ էլ ով նամակ կամ լրագիր ստացավ. հարցրու Օհանից, նա անգիր գիտե:

Մեր քաղաքը միայն մի ժամագործ ունի, որ ազատ ժամերին կոշիկ է կարկատում, պարապ չմնալու հաւմար: Քաղաքը փոքր է, հազիվ հիսուն ժամացույց լինի. դե հո ամեն ամիս չպիտի տանենժամագործի մոտ: Կառք չկա. միայն մի կառք գործկոմն ունի, բայց ճամփեքը առապար են, քարոտ, միայն տոն օրերին են լծում, ձիերը զարդարում գույնզգույն փնջերով ու զանգուլակներով ևման ածում քաղաքի կարճ ու լայն փողոցներով:

Քաղաքից գյուղ կամ ոտքով պիտի գնալ, կամ ձիով: Քաղաքում միայն եզան երկու սայլ կա, որ լծում են միայն այն դեպքում, երբ տուն շինելու համար հարկավոր է գետից քար բերել:

Շատ մարդ ձի չունի, իսկ կան բաժիններ, որ մի քանի ձի ունեն: Մեր քաղաքի բոլոր բաժինների վարիչները (նույնիսկ զագսի) ձի ունեն՝ շրջան գնալու համար: Եթե ժողովուրդը գիտե, որԱթասանց Իվանը փոխօգկոմի վարիչն է, նա շատ լավ ճանաչում է և նրա ձիուն, Իվանի ձիուն: Եթե այդ ձին մի ուրիշ մարդ նստի, տեսնողը պիտի ճանաչի և ասի.

— Էս ընկեր Իվանի ձին է…

Մեր փոքրիկ քաղաքում, որ երկաթուղուց 200 վերստ հեռու է, բարձր լեռներով շրջապատված, հնուց ավանդ մնացած սովորույթ շատ կա. իգիթ լինելու, լավ ձի քշելու, փողոցներով սրարշավանցնելու, գյուղին մոտենալիս ձիու սանձը մի քիչ թափահարելու, որ ձին վիզը կեռ պահի, բարձրախոս լինելու և էլի այսպես տեսակ-տեսակ շարժ ու ձև, իրեն կեցվածքին ու տեսքին վայելուչ ձևտալու անմիտ սովորույթ:

Անցյալ գարնանն էր, որ մեր քաղաքի գլխով առաջին անգամ աերոպլան թռավ, իսկական և ոչ թե հնարովի. շատերը նույնիսկ ձայնը լսեցին, մի խուլ դռռոց: Այդ օրը քաղաքն անօրինակ տեսքէր ստացել, ասես ժողովրդյան պատուհաս էր շարժվում դիմացի լեռներից: Աերոպլանը երևաց երկնքի կապույտում, մի քանի անգամ պտույտ տվեց քաղաքի գլխին և կորավ կապուտակ հեռվում: Շատերը միայն այդ օրը համոզվեցին, որ աերոպլան («այերոպլանգա») կա, իսկ ոմանք էլ…(երդվյալ հակահեղափոխականները), որ խորհրդային իշխանությունը հաստատ է: Այդ օրը քաղաքի ամենից լավ օրն էր. դեռ մինչև հիմա էլ շատ մարդիկ մի բան հիշել տալու դեպքում, ավելացնում են:

— Հերու էր, էն որ այերոպլանգան շուռ էր գալիս երկնքում:

Շատ անիմաստ կլիներ մեր փոքրիկ քաղաքի գոյությունը, եթե նրա հիշատակման արժանի կողմերը՝ փոստը լիներ, կամ զագսի ձին և կամ թե անցյալ տարվա աերոպլանը:

Կարդացե՛ք ստեղծագործությունը և կատարե՛ք ա  և բ  առաջադրանքները.

ա) Դո՛ւրս գրեք հատվածներ, որտեղից երևում է որ.

  • քաղաքը փոքր է,

1) Մեր քաղաքը գրպանի քարտեզի վրա ամենևին մի փնտրեք, փոքր է, չեն նշել, թեկուզ որպես միջակետ
2) Քաղաքի մի ծայրից կարելի է մեկին մյուս ծայրից բարձրաձայն կանչել, և նա կգա, ճաշիդ կհասնի։

  • քաղաքը հարուստ չէ,

1) Խորհրդային Միության մեջ հազարներով են մեր քաղաքի չափ բնակավայրեր, որոնք չունեն գործարանի և ոչ մի ծխնելույզ:

2) Քաղաքում միայն եզան երկու սայլ կա

  • քաղաքի ճանապարհները ասֆալտապատ չեն

Ճամփեքը առապար են, քարոտ

  • քաղաքում բոլորն իրար ճանաչում են,

Ցրիչ չկա. նամակդ ինքդ գնա ստացիր. մտիր փոստ և վարիչին ընկերաբար ասա, որպես մոտ ծանոթի՝ Օհա՜ն, ես նամակ չունե՞մ. Եթե դու չունենաս ոչինչ, գոնե կիմանաս, թե քաղաքում ուրիշ էլ ով նամակ կամ լրագիր ստացավ. հարցրու Օհանից, նա անգիր գիտե:

  • մի մարդը մի քանի գործ է անում:

Մեր քաղաքը միայն մի ժամագործ ունի, որ ազատ ժամերին կոշիկ է կարկատում, պարապ չմնալու համար

բ) Ինչո՞ւ հետևյալ նկարագրությամբ հաստատվեց, որ խորհրդային իշխանությունը հաստատ է.  «Աերոպլանը երևաց երկնքի կապույտում, մի քանի անգամ պտույտ տվեց քաղաքի գլխին և կորավ կապուտակ հեռվում: Շատերը միայն այդ օրը համոզվեցին, որ աերոպլան («այերոպլանգա») կա, իսկ ոմանք էլ…(երդվյալ հակահեղափոխականները), որ խորհրդային իշխանությունը հաստատ է»: 

Նկարագրությամբ «խորհրդային իշխանությունը հաստատ» համարվեց, որովհետև քաղաքի բնակիչները խորհրդային ներկայությունը նույնացրին տեխնիկական առաջընթացի հետ, այսինքն՝ այն, որ առաջին անգամ իրենց քաղաքում «աերոպլան» (ինքնաթիռ) երևաց՝ նշան էր, որ իրենք իսկապես մաս են կազմում մեծ պետության՝ Խորհրդային Միության։

Քաղաքը այնքան հեռու ու մեկուսացված է մնացել քաղաքակրթությունից, որ նույնիսկ ինքնաթիռ տեսնելը մի ամբողջական իրականության հաստատում է դառնում։ Իսկ քանի որ այդ ինքնաթիռը, ամենայն հավանականությամբ, խորհրդային պետական ծառայության կամ բանակի էր պատկանում, մարդիկ ընկալում են, թե դա խորհրդային իշխանության ուժի, տարածվածության և «իրականության» վկայությունն է։

Ուսումնական բաց պարապմունք «Անցյալի և ներկայի խաչմերուկում»

Այսօր 9․6 դասարանում տեղի ունեցավ ուսումնական բաց պարապմունք՝ «Անցյալի և ներկայի խաչմերուկում» նախագծի շրջանակում։ Նախագծի աշխատանքները սկսվել էին աշնանը, և որոշվել էր, որ մենք պիտի ամփոփենք դրանք մայիսյան հավաքի օրերին։
Դասը տարբերվում էր սովորականից, քանի որ այս անգամ մենք՝ սովորողներով էինք համակարգում ու վարում այն։ Յուրաքանչյուրիս հանձնարարությունն էր ուսումնասիրել Տավուշի վերաբերյալ մի թեմա՝ կարդալ, հավաքել տեղեկատվություն ու ներկայացնել։ Աշխատանքները տարբեր և հետաքրքիր էին։ Պատմեցինք մեր կատարած աշխատանքների մասին։ Ներկայացրինք Տավուշի պատմությունը, վարչական բաժանումը, պատմամշակութային կառույցները, տեսարժան վայրերը, ավանդական խոհանոցը, նշանավոր մարդկանց ու բարբառը։
Նախագծի մի կարևոր բաղադրիչը թարգմանական աշխատանքն էր։ Մենք որոշեցինք թարգմանել մեր նյութերը և տարածել համացանցում, որպեսզի նաև օտարալեզու ընթերցողները ծանոթանան մեր կատարած աշխատանքին։
Դասի ընթացքում բոլորը ներկայացրեցին իրենց թարգմանական աշխատանքները։ Այս աշխատանքը մեզ շատ օգտակար եղավ, քանի որ զարգացրեցինք խոսքի և հաղորդակցության հմտություններ, սովորեցինք կարծիք հայտնել, հիմնավորել ասածը և ճիշտ ձևակերպել հարցերը։ Նյութերը վերլուծելու և հիմնավոր կարծիքներ կազմելու կարողություն ձեռք բերեցինք։
Իմ կարծիքով՝ այս դասը շատ հետաքրքիր էր, քանի որ ոչ միայն ավելի մոտիկից ծանոթացանք Տավուշի մարզին, այլև զարգացրեցինք կարևոր հմտություններ, ինչպիսիք են ինքնուրույն աշխատանքը, համագործակցությունը և խոսքը ներկայացնելը։

Վիլյամ Սարոյան «Հյուսնի պատմությունը»

Լյուսի տատիս իմացած հեքիաթներին վերջ չկար: Ահա դրանցից մեկը, որն ապացուցում է, թե հուսահատությունը պարզապես անհեթեթություն է: Այս պատմությունը հյուսնի մասին է, ով ապրել է հարյուրավոր տարիներ առաջ: Օրերից մի օր, տուն վերադառնալիս, ընկերներից մեկը կանգնեցնում է նրան և հարցնում.

– Եղբայրս, դեմքդ ինչո՞ւ է թթված: Բա՞ն է պատահել:
– Եթե իմ տեղը լինեիր, – պատասխանում է հյուսնը, – դու էլ այս օրին կլինեիր:
– Ի՞ն չ է եղել, – հետաքրքրվում է ընկերը:
– Մինչև առավոտ, – ասում է հյուսնը, – թագավորի հրամանով պետք է տասնմեկ հազար տասնմեկ հարյուր տասնմեկ գրվանքա փայտի լավագույն սղոցուքը տանեմ պալատ, թե չէ գլխիցս կզրկվեմ:
Ընկերը ժպտում է և գրկում նրան, ասում է.
– Սիրելի ընկերս, մի հուսահատվիր: Արի գնանք, ուտենք-խմենք և վաղվա մասին մոռանանք: Հույսդ երբեք մի կորցրու:

Գնում են հյուսնի տուն և տեսնում, որ նրա կինն ու երեխաները նույնպես լուրն առել են և լացուկոծ են անում: Ընկերը նրանց էլ է հորդորում, որ չվշտանան և բոլորը միասին սկսում են ուտել, խմել, ուրախ-ուրախ զրուցել, երգել ու պարել:

Խնջույքի կեսին հյուսնի կինը վերսկսում է.
– Խեղճ ամուսինս, առավոտյան զրկվելու ես գլխիցդ, իսկ մենք զվարճանում ենք:
– Ա՜խ, և ոչ մի հույս չկա:
– Մի’ տանջվիր, – ասում է հյուսնը, – ամեն ինչ զուր է:
Եվ շարունակում են ուտել, խմել, երգել ու պարել:
Երբ լույսը ճեղքում է խավարն ու սկսվում է օրը, բոլորը լռում են՝ սարսափով ու վշտով համակված: Թագավորի մարդիկ գալիս և կամացուկ թակում են հյուսնի տան դուռը:
Հյուսնը հառաչում է.

– Այժմ գնում եմ մեռնելու:
Եվ բացում է դուռը:
– Հյուսն, – ասում են հյուրերը, – թագավորը մեռել է:
Նրա համար դագաղ սարքիր:

  • Ո՞րն է հեղինակի ասելիքը, ի՞նչ  կավելացնես:

Պատմության հիմնական ուղերձն է՝ հուսահատությունը անիմաստ է, քանի որ մարդը երբեք չի կարող լիարժեք կանխատեսել, թե վաղն ինչ կբերի։ Կյանքը անսպասելի շրջադարձերով է լի, և հաճախ, երբ թվում է, թե ամեն ինչ կործանված է, ճակատագիրը մի ամբողջությամբ նոր էջ է բացում։

  • Պատմի՛ր՝ ինչ է հուսահատությունը

Հուսահատությունը հոգու այն վիճակն է, երբ մարդը կորցնում է հավատը, որ իր իրավիճակը կարող է փոխվել դեպի լավը։ Դա նման է ներսում մարող լույսի, երբ թվում է՝ ոչ մի լուծում չկա, ոչ ոք չի կարող օգնել, ու գալիքը միայն մութ է։

Healthy lifestyle.

Living a healthy lifestyle is important for both the body and mind. It means making good choices every day, like eating a balanced diet, exercising regularly, sleeping well, and staying away from harmful habits such as smoking or excessive drinking. Eating fruits, vegetables, whole grains, and drinking plenty of water helps give the body the nutrients it needs to stay strong and energized. Physical activity, even something simple like walking or stretching, improves heart health, builds muscles, and boosts mood. Getting enough rest is also essential, as it allows the body and brain to recover and function properly. Along with this, managing stress through relaxation, hobbies, or time with loved ones supports mental health. In summary, a healthy lifestyle leads to a longer, happier life. It doesn’t require big changes all at once small consistent steps can lead to lasting benefits.

Do we live to work or work to live?

The question “Do we live to work or work to live?” asks us to think about the role of work in our lives. Some people live to work because they see their jobs as their main purpose. This can be positive, especially if the job is something they love.

But living only to work can lead to stress. If work takes over our lives, we can miss out on family, fun, and rest. That’s why many people believe we should work to live. In this view, work is just a way to support a happy life. In the end, the best path is balance. Work is important, but it should not be our whole life. We should work to live, and also enjoy the life we’re working for.

Խորխե Բուկայ «Ցանկանում եմ»

Ցանկանում եմ, որ ինձ լսես՝ առանց դատապարտելու։
Ցանկանում եմ, որ արտահայտվես՝ առանց ինձ խորհուրդ տալու։
Ցանկանում եմ, որ ինձ վստահես՝ առանց ինչ-որ բան պահանջելու։
Ցանկանում եմ, որ ինձ օգնես՝ առանց իմ փոխարեն լուծել փորձելու։
Ցանկանում եմ, որ իմ մասին հոգաս՝ առանց ինձ նվաստացնելու։
Ցանկանում եմ, որ ինձ նայես՝ առանց ինձնից ինչ-որ բան կորզելու։
Ցանկանում եմ, որ ինձ գրկես՝ բայց չխեղդես։
Ցանկանում եմ, որ ինձ ոգեշնչես՝ առանց ստիպելու։
Ցանկանում եմ, որ ինձ աջակցես՝ առանց իմ փոխարեն պատասխանելու։
Ցանկանում եմ, որ ինձ պաշտպանես, բայց չխաբես։
Ցանկանում եմ, որ ինձ մոտիկ լինես, բայց անձնական տարածք թողնես։
Ցանկանում եմ, որ իմանաս իմ բոլոր անդուր գծերը։ Ընդունես և չփորձես դրանք փոխել։
Ցանկանում եմ, որ իմանաս… որ կարող ես ինձ վրա հույս դնել Անսահմանորեն:

«Ցանկանում եմ, որ ինձ օգնես՝ առանց իմ փոխարեն լուծել փորձելու։»

Այս նախադասությունը խոսում է աջակցության իրական բնույթի մասին։ Երբ մարդը ասում է, որ ուզում է օգնություն, առանց իր փոխարեն լուծում ստանալու, նա ասում է՝ «Ես ուզում եմ լինել իմ կյանքի պատասխանատուն, ես ունեմ ներուժ, պարզապես երբեմն մի փոքր թիկունք է պետք»։

Սա նշանակում է՝

Հաշվետվողականություն — մարդը չի փնտրում փախուստ իր պատասխանատվությունից։

Ինքնավստահություն — նա հավատում է, որ կարող է լուծել իր խնդիրը, եթե միայն կողքին լինի մեկը, ով կընդունի ու կհասկանա։

Ընդունում և հարգանք — այստեղ օգնությունը պետք է լինի աջակցող, ոչ թե վերահսկող։

Օգնել՝ առանց լուծել փորձելու, նշանակում է լինել ունկնդիր, հանդուրժող, ուղեկից, այլ ոչ թե վերևից նայող։ Այդպես է ձևավորվում վստահության վրա հիմնված հարաբերությունը։

Եթե ցանկանաս, կարող եմ մյուս նախադասություններն էլ逐 մեկը վերլուծել։ Ընտրիր կամ ասա՝ շարունակե՞մ։

9-րդ դասարանում «Հայոց պատմություն» առարկայից սովորողի կրթական հմտությունների ամփոփիչ ստուգում

Հնագույն և հին շրջան.

Միջին շրջան.

Նոր շրջան.

Նորագույն շրջան.

Հաշմանդամների պաշտպանությունը

Հաշմանդամների պաշտպանությունը շատ կարևոր թեմա է, որը վերաբերում է հասարակության ամենաբարձր արժեքներին՝ հարգանք, հավասար իրավունքներ և համերաշխություն։

Հաշմանդամների պաշտպանությունը նշանակում է ապահովել, որ ֆիզիկական, մտավոր կամ զգայական սահմանափակումներ ունեցող մարդիկ ունենան նույն իրավունքներն ու հնարավորությունները, ինչ մյուսները։ Սա ներառում է՝

կրթության հասանելիություն, առողջապահական ծառայություններ, աշխատանքի հնարավորություններ, հասանելի միջավայր՝ հարմարեցված շենքեր, տրանսպորտ և այլն, պաշտպանություն խտրականությունից և բռնությունից։

Հայաստանում և աշխարհում կան բազմաթիվ օրենքներ ու կազմակերպություններ, որոնք պայքարում են հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրավունքների պաշտպանման համար։ Կարևոր է, որ հասարակությունը լինի տեղեկացված, աջակցող և ըմբռնող, որպեսզի յուրաքանչյուր մարդ կարողանա լիարժեք և արժանապատիվ ապրել։

Sports and arts in my life

Arts and sports are both really important parts of my life, and they each offer something unique that helps me grow. Art, for me is a way to express my thoughts and emotions. Whether it’s drawing, playing music, or writing, I can communicate things that are hard to say in words. Creating art has taught me to be patient and persistent because it’s not always perfect right away, but through practice, I can improve.

Sports, on the other hand, have taught me about teamwork, discipline, and hard work. I’ve always been involved in activities like soccer and basketball, and they’ve helped me build both physical strength and character. Being part of a team is especially important to me because it shows me how working together can lead to success. Sports also help me stay active and relieve stress, which keeps me healthy and focused.

While arts and sports seem different, they both help me develop in similar ways. They teach me the importance of practice, dedication, and setting goals. Together, they balance my life, keeping me physically healthy while also helping me express myself creatively. Both have shaped who I am today and continue to be an important part of my personal growth.